Simon ve Schuster
Bu makaleden satın aldığınız her şeyden bir bağlı kuruluş komisyonu alabiliriz.
İngiliz doğumlu restoran Keith McNally, Odeon, Balthazar ve Pastis gibi popüler New York City kurumlarının açılmasından sorumluydu. Ancak hareketsizliğe neden olan ve konuşmasını etkileyen 2016 inme, iki yıl sonra intihar girişiminde bulunmasına neden oldu.
Hikayesini saygısız bir şekilde anlattı “Neredeyse her şeye pişmanım: bir anı” (Simon ve Schuster).
Aşağıda bir alıntı okuyun ve Mo Rocca'nın Keith McNally ile “CBS Pazar Sabahı” ile yaptığı röportajı kaçırmayın 20 Temmuz!
Keith McNally'den “Neredeyse Her Şeyden Pişmanım”
Dinlemeyi mi tercih ediyorsunuz? Audible'ın şu anda 30 günlük ücretsiz denemeleri var.
Her şeyin işe yaradığı bir zaman vardı. … mutlu bir şekilde evlendim ve Soho'daki Balthazar dahil olmak üzere sekiz başarılı Manhattan restoranının sahibi oldum. 2004'te New York Times bana “şehir merkezini icat eden restoran” demişti. Benim için her şey vardı. Ve sonra 26 Kasım 2016'da saat durdu.
Londra'da yaşıyordum. Bir Cumartesi sabahı, en küçük çocuklarım George ve Alice'i Ulusal Galeri'de benimle bir Caravaggio sergisi görmeye çalıştırdım. George on üç yaşındaydı, Alice Eleven. İsa'nın Yahuda tarafından ihanete uğradığı bir resme bakarken, Alınması MesihVücudumun bana ihanet etme belirtileri göstermeye başladığını hissettim: Tuhaf bir metalik karıncalanma parmak uçlarımı sıkıştırmaya başladı. Bu garip bir duyguydu, ama beş ya da altı saniyeden sonra durduğu için başka bir düşünce vermedim. Kısa süre sonra, çocuklarımın rahatlamasına müzeden ayrıldık.
İki saat sonra, kendim eve döndüğümde, metalik his geri döndü. Sadece bu sefer ciddiydi. Saniyeler içinde korkunç karıncalanma sol kolumu vurdu ve bazı malign denizanası gibi kendini yüzüme sıktı. Korkmuş, çocuklarla geri dönen ve anında ambulans çağıran Alina'yı aradım. Yumruklar sıkılmış George, sağlık görevlileri sarsıcı bedenimi incelerken paniğe kapıldı. Birkaç dakika içinde bekleme ambulansına çekiliyordum. Alina, George ve Alice baktı.
Birkaç saat sonra Charing Cross Hastanesi'nde uyandım. Doktorun bana söylediği ilk şey, felç geçirmemdi. İkinci şey, beynimin bir daha asla aynı olmayacağıydı. Belki de künt olması yasal nedenlerden dolayı gerekliydi, ama durduğum ya da yattığım yerden acımasız bir uyanıştı.
Doktor ayrıldıktan sonra, felç olmadığımı kontrol etmek için kollarımı ve bacaklarımı sıkmaya çalıştım. Ben değildim, şükürler olsun. Hafızamı test etmek için alfabeyi hemşirenin grafiğinin arkasına yazdım. Sonra mektupları yüksek sesle söylemeyi denedim, ama burada bir sorun vardı. Kelimeler çabalarıma uymazdı. Ağzımdan o kadar bulamaç ve düzensiz bir şekilde çıktılar. Ama bu benim inme için ödeme için küçük bir fiyattı. Benim Birinci İnme, yani. Ertesi gün topçu geldi ve bana öyle bir çekiç verdi ki, bir düştü ki sağ elim, sağ kolum ve sağ bacağın kullanımını kaybettim. Ve bulamaç konuşmam, belki de korku içinde, awol gitti. Bir gecede tekerlekli sandalyeyle sınırlıydım ve dilden yoksun kaldım.
Şehir merkezinde icat eden restoran için çok fazla.
* * *
Yaşları kırk ila seksen arasında değişen beş adamla bir koğuş paylaştım. Geceleri, bana erişilemeyen kelimelerle, onlarla konuşmaya huşu içinde dinlerdim. Konuşma aniden ilahi bir başarı gibi görünüyordu. Günlük kelimelerin bile onlara bir şiir unsuru vardı.
Erkeklerin konuşmayı bırakacağı anı hayal ettim ve kendi düşüncelerimi bıraktım. Uykusuz, yarı paralize edilmiş ve konuşamıyor, canlı gömülü hissettim. Her şeyden çok, inmenin beni öldürmesini diledim.
Konuşmadan ve sağ tarafın kullanılamaz, Alina ile ilişkimin nasıl değişebileceğini merak ettim. Ve George ve Alice ile de. Bütün çocuklar babalarının gücünü abartıyor. En duygusu yirmi yıldan fazla bir süre algılanamaz bir şekilde ortadan kaldırıyor. Genel olarak, bir babanın düşüşü doğal, tolere edilebilir görünür. Çocuklarım için böyle olmayacaktı.
Yeni hayatım uyumsuz görünüyordu. Vardı, ama benim dışımdaydı.
Hastanedeki ikinci günümde Alina, George ve Alice'in ziyaret etmesini ayarladı. Vadesi için bir saat önce, ziyareti iptal ettiğim için beni engellediklerini görmekten o kadar utandım. Ertesi gün artık dayanamadım.
Hastaneler harika bir seviyelendiricidir. Savaştaki askerler gibi, hastalar da tüm farklılığını kaybederler. Koğuşa girerken George ve Alice beni tanımadılar. Hasta ve ölmekte olan dünyaya asimile olan bir sıra aynı yatakların sonunda yatıyordum. Onları en son gördüğümden bu yana sadece üç gün olmasına rağmen, yıllar daha genç görünüyordu. Kapının yanında durdular, küçük gözler hasta bir adamdan diğerine daldı, babalarının tanımlanabilir bir işaretini aradı. Birkaç saniye sonra yatağıma koştular.
Alice beni görmekten mutlu görünüyordu, ama George kızgın görünüyordu ve normalden daha az dedi. Squash turnuvasında bir maçı kaybetmemi izledikten bir yıl önce benzer şekilde davrandı. O zamanlar öfkesini kafa karıştırıcı buldum. Şimdi mantıklıydı.
Alina cesur bir yüz koydu ama o kadar kabuk şoku çok az dedi. Birkaç kelime çıkarmayı başardım ve uzun sessizlikler arasında bir sonraki yataktaki adamın ağır nefes alması rahatsız edici bir şekilde alanımıza girdi. Alina, çocuklara sesimi yeniden kazanacağımı ve yakında hastaneden çıkacağımı söyledi.
İkisi de cevap vermedi.
Üçü ayrıldığında, yirmi yıl içinde ilk kez ağladım.
Keith McNally'nin “Hemen hemen her şeyden pişmanım” dan. Telif Hakkı © 2025 Keith McNally. Simon & Schuster, Inc.
Kitabı buradan alın:
Keith McNally'den “Neredeyse Her Şeyden Pişmanım”
Yerel olarak satın alın Bookshop.org
Daha fazla bilgi için:
Bu makaleden satın aldığınız her şeyden bir bağlı kuruluş komisyonu alabiliriz.
İngiliz doğumlu restoran Keith McNally, Odeon, Balthazar ve Pastis gibi popüler New York City kurumlarının açılmasından sorumluydu. Ancak hareketsizliğe neden olan ve konuşmasını etkileyen 2016 inme, iki yıl sonra intihar girişiminde bulunmasına neden oldu.
Hikayesini saygısız bir şekilde anlattı “Neredeyse her şeye pişmanım: bir anı” (Simon ve Schuster).
Aşağıda bir alıntı okuyun ve Mo Rocca'nın Keith McNally ile “CBS Pazar Sabahı” ile yaptığı röportajı kaçırmayın 20 Temmuz!
Keith McNally'den “Neredeyse Her Şeyden Pişmanım”
Dinlemeyi mi tercih ediyorsunuz? Audible'ın şu anda 30 günlük ücretsiz denemeleri var.
Her şeyin işe yaradığı bir zaman vardı. … mutlu bir şekilde evlendim ve Soho'daki Balthazar dahil olmak üzere sekiz başarılı Manhattan restoranının sahibi oldum. 2004'te New York Times bana “şehir merkezini icat eden restoran” demişti. Benim için her şey vardı. Ve sonra 26 Kasım 2016'da saat durdu.
Londra'da yaşıyordum. Bir Cumartesi sabahı, en küçük çocuklarım George ve Alice'i Ulusal Galeri'de benimle bir Caravaggio sergisi görmeye çalıştırdım. George on üç yaşındaydı, Alice Eleven. İsa'nın Yahuda tarafından ihanete uğradığı bir resme bakarken, Alınması MesihVücudumun bana ihanet etme belirtileri göstermeye başladığını hissettim: Tuhaf bir metalik karıncalanma parmak uçlarımı sıkıştırmaya başladı. Bu garip bir duyguydu, ama beş ya da altı saniyeden sonra durduğu için başka bir düşünce vermedim. Kısa süre sonra, çocuklarımın rahatlamasına müzeden ayrıldık.
İki saat sonra, kendim eve döndüğümde, metalik his geri döndü. Sadece bu sefer ciddiydi. Saniyeler içinde korkunç karıncalanma sol kolumu vurdu ve bazı malign denizanası gibi kendini yüzüme sıktı. Korkmuş, çocuklarla geri dönen ve anında ambulans çağıran Alina'yı aradım. Yumruklar sıkılmış George, sağlık görevlileri sarsıcı bedenimi incelerken paniğe kapıldı. Birkaç dakika içinde bekleme ambulansına çekiliyordum. Alina, George ve Alice baktı.
Birkaç saat sonra Charing Cross Hastanesi'nde uyandım. Doktorun bana söylediği ilk şey, felç geçirmemdi. İkinci şey, beynimin bir daha asla aynı olmayacağıydı. Belki de künt olması yasal nedenlerden dolayı gerekliydi, ama durduğum ya da yattığım yerden acımasız bir uyanıştı.
Doktor ayrıldıktan sonra, felç olmadığımı kontrol etmek için kollarımı ve bacaklarımı sıkmaya çalıştım. Ben değildim, şükürler olsun. Hafızamı test etmek için alfabeyi hemşirenin grafiğinin arkasına yazdım. Sonra mektupları yüksek sesle söylemeyi denedim, ama burada bir sorun vardı. Kelimeler çabalarıma uymazdı. Ağzımdan o kadar bulamaç ve düzensiz bir şekilde çıktılar. Ama bu benim inme için ödeme için küçük bir fiyattı. Benim Birinci İnme, yani. Ertesi gün topçu geldi ve bana öyle bir çekiç verdi ki, bir düştü ki sağ elim, sağ kolum ve sağ bacağın kullanımını kaybettim. Ve bulamaç konuşmam, belki de korku içinde, awol gitti. Bir gecede tekerlekli sandalyeyle sınırlıydım ve dilden yoksun kaldım.
Şehir merkezinde icat eden restoran için çok fazla.
* * *
Yaşları kırk ila seksen arasında değişen beş adamla bir koğuş paylaştım. Geceleri, bana erişilemeyen kelimelerle, onlarla konuşmaya huşu içinde dinlerdim. Konuşma aniden ilahi bir başarı gibi görünüyordu. Günlük kelimelerin bile onlara bir şiir unsuru vardı.
Erkeklerin konuşmayı bırakacağı anı hayal ettim ve kendi düşüncelerimi bıraktım. Uykusuz, yarı paralize edilmiş ve konuşamıyor, canlı gömülü hissettim. Her şeyden çok, inmenin beni öldürmesini diledim.
Konuşmadan ve sağ tarafın kullanılamaz, Alina ile ilişkimin nasıl değişebileceğini merak ettim. Ve George ve Alice ile de. Bütün çocuklar babalarının gücünü abartıyor. En duygusu yirmi yıldan fazla bir süre algılanamaz bir şekilde ortadan kaldırıyor. Genel olarak, bir babanın düşüşü doğal, tolere edilebilir görünür. Çocuklarım için böyle olmayacaktı.
Yeni hayatım uyumsuz görünüyordu. Vardı, ama benim dışımdaydı.
Hastanedeki ikinci günümde Alina, George ve Alice'in ziyaret etmesini ayarladı. Vadesi için bir saat önce, ziyareti iptal ettiğim için beni engellediklerini görmekten o kadar utandım. Ertesi gün artık dayanamadım.
Hastaneler harika bir seviyelendiricidir. Savaştaki askerler gibi, hastalar da tüm farklılığını kaybederler. Koğuşa girerken George ve Alice beni tanımadılar. Hasta ve ölmekte olan dünyaya asimile olan bir sıra aynı yatakların sonunda yatıyordum. Onları en son gördüğümden bu yana sadece üç gün olmasına rağmen, yıllar daha genç görünüyordu. Kapının yanında durdular, küçük gözler hasta bir adamdan diğerine daldı, babalarının tanımlanabilir bir işaretini aradı. Birkaç saniye sonra yatağıma koştular.
Alice beni görmekten mutlu görünüyordu, ama George kızgın görünüyordu ve normalden daha az dedi. Squash turnuvasında bir maçı kaybetmemi izledikten bir yıl önce benzer şekilde davrandı. O zamanlar öfkesini kafa karıştırıcı buldum. Şimdi mantıklıydı.
Alina cesur bir yüz koydu ama o kadar kabuk şoku çok az dedi. Birkaç kelime çıkarmayı başardım ve uzun sessizlikler arasında bir sonraki yataktaki adamın ağır nefes alması rahatsız edici bir şekilde alanımıza girdi. Alina, çocuklara sesimi yeniden kazanacağımı ve yakında hastaneden çıkacağımı söyledi.
İkisi de cevap vermedi.
Üçü ayrıldığında, yirmi yıl içinde ilk kez ağladım.
Keith McNally'nin “Hemen hemen her şeyden pişmanım” dan. Telif Hakkı © 2025 Keith McNally. Simon & Schuster, Inc.
Kitabı buradan alın:
Keith McNally'den “Neredeyse Her Şeyden Pişmanım”
Yerel olarak satın alın Bookshop.org
Daha fazla bilgi için:
